tag:blogger.com,1999:blog-7768799101012031482011-04-21T20:11:45.190-07:00உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-5030723396741662752008-09-17T03:46:00.000-07:002008-09-25T02:10:41.739-07:00மத்திய அரசு உலகிலேயே மகாப் பெரிய புரட்சி சட்டத்தை இயற்றி விட்டது.ஆமாம், கேவலத்திலும் மகாப்பெரிய கேவலமான சலுகையை அரசுப் பெண் ஊழியர்களுக்குக் கொடுத்து, ஏழைகளின் வயித்தெரிச்சலையும் பாவத்தையும் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.பெண்களுக்கு பிரசவ விடுமுறை மூன்று ஆண்டுகளாம். அதுவும் முழு சம்பளத்துடன். இதைவிடக் கேவலமான சட்டம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது.இதை எந்த ஊடகமும் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதுதான் எனக்கு வியப்பாக உள்ளது.<br /><span class=""></span><br />இனி அரசு ஊழியைகள் பணியில் சேரும் 21 வயது முதல் தாங்கள் ஓய்வு பெறும் 65 வயது வரை ஏறக்குறைய 45 ஆண்டுகள் மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒரு குழந்தை வீதம் பெற்றுக் கொள்வார்கள். சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு சொல்கிறேன். இப்போது இரண்டு குழந்தைகளுக்குத்தான் வளர்ப்பு விடுமுறை கிடைக்கிறது என அரசுத் துறையில் பணியாற்றும் ஒரு டாக்டர் நண்பர் வருத்தப்பட்டு பின்னூட்டம் இட்டிருக்கிறார். இவர் அரசுக்கு எழுதிப் போட்டால், எத்தனைக் குழந்தை பிறந்தாலும் அத்தனைக்கும் சலுகை கொடுப்பார்கள். நம் அரசுதான் இளிச்சவாய் அரசு ஆயிற்றே?<br /><span class=""></span><br />அப்படியெனில் ஒரு அரசு ஊழியை தனக்கென 15 குழந்தைகள் மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பெற்றுப் போட்டால் போதும், ஓய்வுபெறும் வயது வரை தொடர் விடுமுறை கிடைத்து விடும். தனியார்டா நிறுவனங்களிலும், நாள்கூலி வேலை செய்யும் வேலை செய்பவர்களின் வரிப்பணத்தில், அரசு ஊழியைக்கு முழு ஊதியமும் கிடைத்து விடும்.ஒரு கண்ணில் வெண்ணெய்யும், மறு கண்ணில் பாலையும் வைக்கும் அரசுக்கு என்னே பெரிய கருணை.<br /><span class=""></span><br />ஓய்வு வயதின் உச்சவரம்பையும் அரசு விரைவில் அதிகரிக்கப் போகிறது.அப்படியெனில் பெண்ணின் தாய்மைக்கு மதிப்பில்லையா என சிலர் குரைப்பார்கள்.. இருக்கிறது. அதற்கு ஒரு அளவும் இருக்கிறது. நாட்கூலி வேலை செய்யும் அப்பாவிப் பெண்கள், பிரசவத்திற்கு முந்திய நாள் வரை உழைக்கிறார்கள். வயலில் உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது பிரசவம் ஆன கூலிப் பெண்களும் உண்டு.<br /><span class=""></span><br />கூலிப் பெண்கள் பெறுவது மனிதக் குழந்தைகள்தானே?! ஆனால் அரசு ஊழியைகளுக்குப் பிறக்கப் போவது தெய்வக் குழந்தைகள் அல்லவா? அதுங்களை வளர்க்க மூன்றாண்டுகள் கூட போதாது.இனி இப்படி கூட நம் மத்திய அரசு சட்டம் போடலாம். திருமணம் முடித்து முதலிரவு முடிந்தவுடன், குழந்தைகளை வளர்க்கும் விடுமுறையை இரட்டை மடங்கு சம்பளத்துடன் கொடுக்கத் தொடங்கி விடலாம். அந்தக் குழந்தை பிறந்து, வளர்ந்து, பள்ளியில் படித்து, கல்லூரியில் முடித்து, வேலை கிடைத்து, திருமணம் முடிந்து, அந்தக் குழந்தைக்கும் குழந்தை, அதாவது அந்த அரசு ஊழியைக்கு பேரன் பேத்திகள் பிறக்கும் வரை இந்த ஆயுட்கால விடுமுறையை நீட்டிக்கலாம். இவர்களுக்கு சம்பளமாகப் போவப் போவது, அப்பாவி கூலிக்காரர்களின் வரிப்பணம்தானே?<br /><br /> மாநில அரசுகளும் இந்த கேவலமான சட்டத்தைப் பின்பற்ற தொடங்கி விடும்.ஏற்கெனவே அரசு ஊழியர்கள் வேலை செய்து கிழிக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்தில் நீண்டகால விடுமுறை வேறு.இதே விடுமுறையை குழந்தை பெறும் பெண்ணுக்கு மட்டுமல்லாமல், ஆணுக்கும் கொடுக்கலாமே? ஆமாம், அரசு ஆண் ஊழியர்கள் செயற்கையைகக் கருத்தரித்துக் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வார்கள்.இப்போது கொஞ்ச நாட்கள் அரசு ஊழியர்களுக்கு வளர்ப்பு விடுமுறை கிடைக்கிறது.<br /><br /> இப்படி எழுதுவதால், நான் அரசு ஊழியர்களுக்கு எதிரி என எண்ண வேண்டாம். எனக்கும் பல அரசு ஊழியர்களில் நல்ல நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த சட்டம் அந்த நண்பர்களுக்குக் கூட பிடிக்கவில்லை.இந்த சட்டம் இன்னும் பலரை சோம்பேறியாக்கி விடும் என அவர்களே கவலைப்பட்டார்கள்.எப்படியோ, நாடு உருப்படாத பாதையை நோக்கி போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அப்பாவி கூலித் தொழிலாளர்களே... தனியார் நிறுவன ஊழியர்களே... நீங்கள் அய்யோ, பாவம்.<br /><br />இந்த கட்டுரையின் பின்னால் ஒருவர் பின்னூட்டம் அளித்திருக்கிறார் பாருங்கள். கண்டிப்பாகப் படியுங்கள். வக்கீல் போல ஆதாரங்களைக் கேட்கிறார். தனக்கு சட்ட அறிவு உண்டு என்பதைக் காட்டியிருக்கிறார். இந்த கட்டுரையின் நோக்கம், இந்த சலுகை தேவையா, தேவை இல்லையா என்பதைப் பற்றிதான். பின்னூட்டம் இட்டிருக்கும் நண்பருக்கு விளங்கினால் சரி.<br /><br />நல்லவாயன் சம்பாத்தியத்தை நாரைவாயன் தின்னு அழிக்கிறான் என்ற பழமொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-503072339674166275?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-76170263652387245062008-07-03T02:34:00.001-07:002008-07-03T02:36:49.091-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_7Q2M4g9Fw0g/SGydn7SiH3I/AAAAAAAAAAs/eyGVpWWjnLI/s1600-h/pasum+marangal.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218719377471446898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_7Q2M4g9Fw0g/SGydn7SiH3I/AAAAAAAAAAs/eyGVpWWjnLI/s400/pasum+marangal.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-7617026365238724506?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-23920234559952770052008-05-10T04:01:00.000-07:002008-05-10T04:07:36.584-07:00<div align="justify"><span style="color:#666600;">நெருங்கிய தோழிகளான புவனாவும் பிரபாவும் இரத்தம் சொட்ட சொட்ட சந்தித்துக் கொண்டனர். தொலைவிலிருந்து வேடிக்கை பார்த்த எனக்கு அவர்கள் பேசுவது காதில் விழவில்லை. ஆனாலும் இப்படித்தான் பேசுவார்கள் என கற்பனை செய்து கொண்டேன்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"என்னடீ இது காயம்?" புவனா அதிர்ச்சியோடு கேட்டாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"நானும் அதைத்தான் கேக்குறேன். உனக்கும் என்னடீ இது காயம்?" பிரபா திருப்பிக் கேட்டாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"என் வீட்டுக்காரரு துவைச்சி எடுத்துட்டாரு"</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"என் ஆத்துக்காரரு துவைச்சி காயப் போட்டுட்டாரு"என் கற்பனைக்கு சரியான காரணம் இருந்தது. இருவரின் கணவர்மார்களும் 24 மணிநேரமும் உற்சாக பானத்தில் குளிப்பவர்கள். சேலையைப் போல தத்தம் மனைவியைத் துவைத்து எடுப்பார்களாம். </span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">சரி, இனி என் கற்பனைப்படியே இந்த கதை நகர்கிறது. இந்த கொடுமைக்கு எப்படியாவது முடிவு கட்ட வேண்டுமென இருவரும் தீர்மானித்தனர்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"நான் கராத்தேல பிளாக் பெல்ட். இருந்தாலும் என் ஆத்துக்காரரை எப்படி திருப்பி அடிக்கிறதுன்னு யோசிக்கிறேன்" புவனா கண்களைக் கசக்கினாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"நான் ஒத்தைக்கு ஒத்தை அஞ்சு ஆம்பளைங்களை அடிப்பேன். இருந்தாலும் என் வீட்டுக்காரனா போனானேன்னு யோசிக்கறேன்" பிரபா புலம்பினாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">திடீரென புவனாவின் மனதில் புதுமையான திட்டம் பிறந்தது. பிரபாவின் காதில் கிசுகிசுத்தாள். புவனா தன் வீட்டிற்கு வந்தாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"ஏண்டி, புருஷன் ஒருத்தன் தண்ணீக்கு தவிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன். இம்பூட்டு நேரமா எங்கடீ மேயப் போயிருந்தே?" என்று புவனாவை அடிக்கிறான் அவள் கணவன் பண்டாரம். </span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">அப்போது தொலைவிலிருந்து "டாய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்" என்ற குரல் கேட்கிறது. மின்னலாய் பாய்ந்து வருகிறாள் தோழி பிரபா.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"ஏண்டா, சோமாறி, இனிம பொட்டச்சியை கைநீட்டி அடிப்பியா?" பிரபா துடைப்பக் கட்டையால் பண்டாரத்தைப் பின்னிப் பின்னி எடுக்கிறாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"அம்மா தாயே, என்னைய விட்டிடு. இனிம ஆயுசு முழுக்க அவளைக் கைநீட்டவே மாட்டேன்" குற்றுயிரும் குலையுயிருமாக பண்டாரம் திணறுகிறான்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">அடுத்த நாளில் பிரபாவின் கணவன் பரதேசி பிரபாவைப் போட்டு அடிக்கிறான். கியா புயா கியா புயா என உறுமல் கேட்கிறது.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"ஏண்டா, உன் பொண்டாட்டி, உன் அடியையும் உதையையும் பொறுத்துக்கலாம். ஆனா என்னால பொறுத்துக்க முடியாது" மறைந்திருந்த புவனா கராத்தே பாய்ச்சலில் பின்னி பின்னி எடுக்கிறாள். </span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"அது சரிம்மா, நீ யாரும்மா?" பரதேசி திக்குமுக்காடுகிறான்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"எவளா இருந்தா உனக்கென்னய்யா?! அநியாயம் எங்க நடந்தாலும் அங்க வந்து எலும்பை உடைப்பா இந்த கராத்தேப் புலி புவனா" என மீண்டும் உதைக்கிறாள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">"அம்மா, என்னால முடியாது, என் நாலைஞ்சு எலும்பைக் காணலை. இனிம என் பொண்டாட்டியை நான் அடிக்கவே மாட்டேன். இது சத்தியம், சத்தியம், சத்தியம்" பரதேசி நடுங்குகிறான்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">அடுத்த நாளில் தோழிகள் இருவரும் சந்தித்து விழுந்து விழுந்து சிரிக்கின்றனர்."நம்ம கணவனை நாமளே கைநீட்டி அடிச்சாத்தானே உலகம் நம்மளை தப்பா பேசும். இப்போ என் கணவனை நீ அடிக்க, உன் கணவனை நான் அடிக்க... சிக்கலும் தீர்ந்திடுச்சு; நமக்கும் பாதுகாப்பு" இருவரும் உற்சாகமாய் விசிலடிக்கின்றனர்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;"><span class=""></span></span> </div><div align="justify"><span style="color:#666600;">இந்த மாதிரி எதுவும் நடந்து விடவில்லை. வெறும் கற்பனைதான். ஆனாலும் மனைவியை அடிக்கும் கணவர்மார்களுக்கு பெண்கள் இதுமாதிரி பாடம் கற்பிக்கும் நாள் வர வேண்டும்.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-2392023455995277005?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-87422124830454806212008-05-10T03:51:00.000-07:002008-05-10T03:56:39.609-07:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong></div><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">அந்த கதவு உள்ளே தாளிடப்பட்டிந்தது. தெருவிலுள்ள அனைவரும் அங்கு பதட்டத்தோடு கூடியிருந்தனர். நாலைந்து பேர் கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருந்தனர். </span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"தேவாய் பாட்டி, தேவாய் பாட்டி"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"பாட்டி, கதவைத் தொறங்க"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"><span class=""></span></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">தெருவாசிகள் சிலர் தேவாய் பாட்டி கதவைப் பூட்டியதன் மர்மத்தை ஒரு வதந்தியாக ஊர் முழுவதும் கலர் கலராக பரப்பிக் கொண்டிருந்தனர்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"தேவாய் பாட்டிக்கு வயசாவிப் போச்சாம். அதுனால இனிமே வேலைக்கு வராதேன்னு மிராசு சொல்லிட்டாராம்"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"இனி சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வேன்னு மனசு உடைஞ்சு போயிட்டாங்க"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"ஊதா நிறத்துல ஒரு பாட்டில் நிறைய விஷம் எடுத்துட்டு உள்ள போனாங்க இப்போ கதவைப் பூட்டிட்டாங்க"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"><span class=""></span></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">அந்த தெருவிலுள்ள எல்லோரையும் கிலி பிடித்து ஆட்டியது. தேவாய் பாட்டியை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று ஒவ்வொருவரும் துடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"பாட்டி, பாட்டி, அவசர முடிவு எடுத்திடாதீங்க"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"பாட்டி, தேவாய் பாட்டி"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"><span class=""></span></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">எல்லோரும் சேர்ந்து, கதவைப் பலமாக இடிக்கின்றனர். கதவு பெயர்ந்து விழும் நிலையில், திடீரென கதவு திறக்கப்படுகிறது. </span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"><span class=""></span></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">தேவாய் பாட்டி எரிச்சலுடன் கேட்கிறார்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"ஏண்டி, ஒரு வேலையை நிம்மதியா செய்ய விட மாட்டீங்களா?"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"உங்களுக்கு வயசாயிடுச்சு உண்மைதான். அதுக்காக இப்டீ பண்ணலாமா?" கீதா கேட்டாள்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"இப்போ என்ன பண்ணிட்டேன்?" தேவாய்க்கு வியப்பு.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"அதான் விஷம் குடிக்கப் போனீங்களே" பூஜா பட்டென சொன்னாள்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"விஷமா? அப்டீன்னா?" பாட்டி புரியாமல் திருதிரு விழித்தாள்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"கையில ஊதா கலர்ல விஷப் பாட்டிலை எடுத்துட்டுப் போனீங்களே?!" கீதா தொடர்ந்தாள்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"><span class=""></span></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">அதைக் கேட்டதும் தேவாய் பாட்டி இடிஇடியென சிரித்தார். சுற்றியிருந்த தெருக்காரர்கள் பாட்டிக்கு பைத்தியம் பிடித்து விட்டதோ என்பதைப் போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்கின்றனர். சிரித்து முடித்த தேவாய் அந்த பாட்டிலை எடுத்துக் காட்டி விட்டு சொன்னார்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"அடியே கூறு கெட்டவளுங்களே. இது விஷம் இல்லைடீ. சொட்டு நீலம்"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">"சொட்டு நீலமா?" எல்லோரும் ஒரே குரலில் வியந்தனர்.</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#33cc00;">"நானே செஞ்சது. எனக்கு வயசாயிடுச்சுன்னு நேத்தைக்கு நான் வருத்தப்பட்டது உண்மைதான். அதுக்காக நாம வாழாம இருக்க முடியுமா? </span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#33cc00;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#33cc00;">நேத்து ராத்திரியே... என் தோழிகிட்ட போய், இந்த சொட்டு நீலம் செய்யுறதைக் கத்துகிட்டேன். இப்போ, இதை சின்ன சின்ன பாட்டில்ல நிரப்பி, கடைகளுக்குக் கொடுக்கப் போறேன். </span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#33cc00;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#33cc00;">அதுக்கு முன்னாடி, கதவைத் தட்டி, என் வேலையையே கெடுத்திட்டீங்களேடீ"</span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#33cc00;"></span></strong> </p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff9900;">இப்போது பாட்டியைப் பற்றி தவறான வதந்தி பரப்பியவர்களின் முகங்களில் அண்டா அண்டாவாக அசடு வழிந்தது.<br /> </span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-8742212483045480621?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-19617242690350938612008-05-10T03:44:00.000-07:002008-05-10T03:47:06.716-07:00<div align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span></div><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">இந்தக் கதையைப் படிக்கும் நீங்கள், நகரத்தில் பல இடங்களுக்கும் அலைந்து பார்த்து விட்டீர்கள். தேடிச் சென்ற நூல்கள் கிடைக்கவே இல்லை. </span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">"கவிமணி பாடல்கள் இருக்கா?" என்கிறீர்கள்."இல்லை சார்"களைப்புடன் நடக்கிறீர்கள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">மீண்டும் பல கடைகளுக்கும் ஏறியிறங்கி விசாரிக்கிறீர்கள்."எல்லாம் ஆயிட்டுதுங்க! மூணு நா கழிச்சு வாங்க, பார்க்கலாம்"</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">"கவிஞர்களுக்க பாட்டுகள் சேல்ஸ் ஆகாதுங்க, அதுகளை கடைக்கு எடுக்கறது இல்லை"</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">உள்ளத்தில் இனம்புரியாத துயரம். ரசனைகெட்ட மனிதர்கள். எல்லாக் கடைகளிலும் இல்லையென்ற உதடுபிதுக்கல்கள்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">ஆ, இதோ ஒரு கடை! நம்பிக்கையின்றி எந்திரம் போன்று கேள்வுகிறீர்கள்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">"இருக்கு சார், நிறைய கவிஞர்களுக்க புத்தகங்க இருக்கு"</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">உங்களுக்கு கடைக்காரர் நவீன திருவள்ளுவர் போலவே காட்சியளிக்கிறார். மேசையில் எடுத்துப் போடப்பட்டிருந்த ஒவ்வொரு நூலையும் ஆராய்கிறீர்கள்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">* நடிகன் துசினியின் துள்ளல் பாடல்கள்"</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">* நடிகன் அமலின் அழகுப் பாடல்கள்" </span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">* நடிகை குரிஷாவின் குலுக்கல் பாடல்கள்"</span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">"நான் கேட்டது நடிகனுக பாட்டு இல்லேங்க... கவிதைப் புத்தகம்.... கவிமணி கவிதைகள்" அதிர்ச்சியுடன் குழறுகிறீர்கள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#6600cc;">"யாரு சார் கவிமணி? ஓ, புது நடிகரா இருக்குமோ? நாலைஞ்சு படம் நடிச்சி, கவிமணி பாப்புலர் ஆன பிறகுதான்... அவரோட கவிதை கடைகளுக்கு வரும்" அலட்டிக் கொள்ளாமல் சொல்கிறான் பாழாய்ப் போன கடைக்காரன்.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-1961724269035093861?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-50005315692961687672008-05-10T03:41:00.000-07:002008-05-10T03:44:20.378-07:00<div align="justify"><span style="color:#000066;"></span></div><p align="justify"><span style="color:#660000;">அந்த ஓட்டுநரை பயணிகள் எல்லோரும் கேவலமாகத் திட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">"என்னப்பா, பஸ்சை நிறுத்திட்டு, அவன் பாட்டுக்கு கிழங்கு புடுங்க போயிட்டான். மாமியார் வீடுன்னு நினைச்சிட்டானா?" 71 வயது முதுமை ஊஞ்சலாடியது.</span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">"அவரு இப்பத்தான் டிரைவிங் படிச்சி, லைசன்ஸ் எடுக்கப் போயிருக்காரு" 17 வயது இளங்குருதி துடித்தது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">"இந்த வருசத்துக்குள்ள ஊர் போய் சேர்ந்திடுவோமா?""கட்டைல போகுற காலத்துல சேர்ந்திடலாம்" புழுக்கத்தால் அலுத்தவரின் கேலிக்கு - வெள்ளை, காவி, சூத்தை, கம்பி கட்டிய, மஞ்சள் குளித்த, ஒட்டுப் பற்கள் - எல்லாம் சிரித்தன. </span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">மூன்று மணிக்கே நிலையத்திலிருந்து புறப்பட வேண்டிய பேருந்து இன்று 3.30 ஆகியும் நேரங்கடத்த, பயணிகளின் எரிச்சலை ஆடிக் கழிவு விலையில் பூசியது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">அவ்வூருக்கு வேறு பேருந்து வசதி இல்லாததால், தணிக்கை செய்ய வேண்டிய சொற்களால் சில பயணிகள் நடத்துநரையும் ஓட்டுநரையும் நீராட்டினர். 3.45 மணிக்கு ஓட்டுநரும் நடத்துநரும் ஏறிவிட, முன்பு வெளிப்படையாக பேசியவர்கள் இப்போது மனதுக்குள் முணுமுணுத்து நாறினர். </span></p><p align="justify"> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">ஆடி அசைந்து ஓடி பேருந்து இப்போது நெடுஞ்சாலையில் உற்சாகத்தில் பொங்கி, விரைவாக காட்சிகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளி ஓடியது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">இந்த நேரத்தில் திடீரென மிதமிஞ்சி போதைப் பானம் பருகிய சரக்குந்து (லாரி)... நிலை தடுமாறி, இடித்து உயிர் குடிக்க வர.... அலறியும், கடவுளை மன்றாடியும், கண்ணை மூடியும் - உலகம் என்ற நாடக மேடையில் நவ ரசத்தில் ஒன்றாகிய திகில் ரசத்தை பயணிகள் பிழிந்தனர்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">சுதாரித்துக் கொண்ட நமது ஓட்டுநர், அவசர உன்னிப்பில் பேருந்தை ஒடித்து, அருகேயிருந்த திடலில் பாதுகாப்பாக இறக்கினார். </span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#000066;">இழந்த உயிரைத் திரும்பப் பெற்ற பயணிகள், ஓட்டுநரைப் புகழ்வதற்கு போட்டியிட்டனர். </span></p><p align="justify"><span style="color:#000066;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">நரம்பில்லாத நாக்குகளைக் கண்டு, எனக்கு கேவலமாக இருந்தது. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-5000531569296168767?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-25770207947661966822008-05-10T03:30:00.000-07:002008-05-10T03:38:53.536-07:00<p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""><strong><span style="font-size:180%;color:#33cc00;">பா</span></strong>பு</span> ஒரு நிறுவனத்தில் கைநிறைய ஊதியம் வாங்குகிறான். டிசம்பர் 31 நள்ளிரவில் நாட்டுக்குப் பயன்படாத சுடுபான விருந்தில் கலந்து கொண்டான். புத்தாண்டை கொண்டாடிக் கிழிக்கிறான்களாம்! மிதமிஞ்சி 'குடிநீர்' ஊற்றிக் கொண்டான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">வீணாய்போன சுடுபான நண்பர்களின் எச்சரிப்பைப் புறக்கணித்து, தன் மிதியுந்தை (டூவீலர்) தாறுமாறாக ஓட்டி வீட்டுக்குப் புறப்பட்டான். வழியில் கண்ணில் கண்டவர்களுக்கு எல்லாம் 'புத்தாண்டு மகிழ்ச்சி' சொன்னான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">வழியில் ஒரு வித்தைக்காரனின் குரங்கு நடனமாடிக் கொண்டிருந்தது. கூட்டம் கணிசமாக குவிந்திருந்தது.சுடுபான உற்சாகத்தில் மிதந்த பாபு, தன் மிதியுந்தை சாலையில் மல்லாத்திவிட்டு, குரங்குடன் கைகோர்த்தான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">வித்தைக்காரனின் தாளத்திற்கேற்ப - பாபுவும் குரங்கும் இணைந்து நடனம் ஆடத் தொடங்கினர்.வேடிக்கை பார்த்த மக்களால், குரங்குக்கும் பாபுவுக்கும் ஆறு வித்தியாசங்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">ஊர்வலம் பாபு குடியிருக்கும் பகுதியை அடைய, மாடியில் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாபுவின் மனைவி; பாபு - குரங்கு இரட்டையரின் தீப்பொறி பறக்கும் ஆட்டத்தைக் கண்டு துடித்துப் போனாள். </span><span style="color:#660000;">தன் 160 செமீ உடலும் கூசியவளாக, இரவோடு இரவாக தன் பிறந்த ஊருக்கு பேருந்து ஏறி விட்டாள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">விடிகாலையில் உற்சாகம் வடிந்து போய், புத்தம் புதியவனாக கண்விழித்த பாபு, தன் அருமை மனைவியின் காலியான படுக்கையைத்தான் காண நேர்ந்தது. இரவில் அரங்கேற்றிய கோமாளி நாடகங்கள் பாபுவுக்கு முழுவதும் மறந்திருந்தன. </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">குடித்து</span><span style="color:#660000;"> - வண்டியை எங்கோ விட்டது - குரங்குடன் ஆடியது - மனைவி ஊருக்குப் புறப்பட்டது... எதுவுமே அவன் நினைவில் இல்லை. குழப்பமுற்ற பாபு, தன் தாயாரிடம் காரணம் கேட்க, அவள் உற்சாக பானம் ஏறிய மகன் இரவில் நடத்திய 'தெருவிளையாடலை' ஒப்பாரியுடன் கொட்டினாள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"><span class=""></span></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">தான்</span><span style="color:#660000;"> மிதியுந்தைத் தேடிச் சென்ற பாபு, சாலையோரம் பப்படமாகச் சப்பியிருந்த வெறும் தகர டப்பாவைத்தான் கண்டுபிடித்தான். சனவரி 1 இல், புத்தாண்டும் அதுவுமாக, பித்தம் கலங்கி நின்ற பாபுவிடம் அதே வித்தைக்காரன் தோன்றி, பிச்சைக்காக கையேந்தினான். குரங்கோ காசுக்காக வாய் பிளந்தது.</span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">"சீச்சீ, போங்கடா, தள்ளிப் போங்கடா" சீறி விழுந்தான்; குரங்கை விரட்டியடித்தான். குரங்கோ தன் மனதுக்குள் இவ்வாறு எண்ணி குழம்பிக் கொண்டிருந்தது.</span></p><p align="justify"><span style="color:#660000;"></span> </p><p align="justify"><span style="color:#660000;">"நேத்தைக்கு என்கூட உல்லாசமா ஆடுனான்; இன்னைக்கு அருவருப்பா மூஞ்சியை சுழிக்கிறான். இந்த மனுசப் பயலுவ கேரக்டரையே புரிஞ்சிக்க முடியலைப்பா!" </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-2577020794766196682?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-65837930162394105652008-05-10T03:06:00.000-07:002008-05-10T03:22:56.380-07:00<div align="justify"><span style="color:#660000;"><span style="font-size:180%;color:#000099;">சு</span>வையான சமையலுக்குப் பெயர் போனவர், உங்கள் வாழ்க்கைத் துணைவர். ஆனால் உங்கள் நாக்கை அவரின் எந்த ருசியான சமையலும் வசீகரிக்க முடிந்ததில்லை. ஏதாவது குற்றம் கண்டுபிடித்து அவரை மட்டம் தட்டிக் கொண்டே <span style="font-family:verdana;">இருப்பீர்கள். </span></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">ஒருநாள் சாம்பாரில் கொஞ்சம் உப்பு குறைந்து விட்டால் போதும்."சாம்பாரா இது? கள்ளிப் பால்" என்று காட்டுத்தனமாய் கத்துவீர்கள். பொரியலில் காரம் சற்று ஏறிவிட்டால் போதும்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">அடுத்த நொடியே சாப்பாட்டுத் தட்டு கூரையைக் கிழித்து, வானத்தில் பறக்கும். இப்படி சமையல் அறையில் செங்கோல் பிடித்து துணைவரை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்த உங்களுக்கு -</span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">- தொலைவிலுள்ள நகரத்தில் நல்ல வேலை கிடைக்கிறது. உங்கள் ஊரிலிருந்து மாறி, அந்த நகரத்தில் வாடகை வீடு பிடித்துக் குடியேறுகிறீர்கள். சொந்த ஊரில் தான் பார்த்து வரும் அரசுப் பணியை விட்டுவிட உங்கள் துணைவருக்கு பைத்தியமா பிடித்திருக்கிறது? இப்படியாக நீங்கள் நகரத்திலும், உங்கள் துணைவர் சொந்த ஊரிலுமாக வனவாசம் செய்கிறீர்கள். </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">உணவகத்தில் சாப்பிட்டு சமாளிக்க நினைத்தால், வாயில் நுழையாத கோளாறுகள் எல்லாம் உங்களைப் பயமுறுத்துகின்றன. </span><span style="color:#660000;">நெஞ்சு வலிக்கிறது; கைகால்கள் குடைகின்றன. </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">கடைசியில் தோழர் ஒருவரின் ஆலோசனைப்படி, இரண்டு நாட்கள் 'சமைப்பது எப்படி?' ஆலோசனையும் எடுத்துவிட்டு; மின் குக்கர், மின் அடுப்பு, கடாய், அகப்பை முதலிய புள்ளிகளுடன் வெற்றிகரமாக சமையலைத் தொடங்குகிறீர்கள். </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">ஒருநாள் உப்பு குறைந்து குப்பை போல் இருக்கிறது. இன்னொரு நாள் குளம்பில் காரம் எக்கச்சக்கமாக எகிறி, மூக்கு முதல் இரப்பை வரை காந்துகிறது. </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">கரிந்துபோன பொரியல், வெந்தும் வேகாதது போன்ற காய்கறிகள்; ஒருநாள் வேகாத பருத்திக் கொட்டை சோறு, மறுநாள் பாயாசமாகக் குழைந்த சோறு - என்றெல்லாம் சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு நொந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">உணவு தயாரிக்கும்போது, கடைசி நேரத்தில் சாம்பார் பொடி காலியாகி விட்டது நினைவுக்கு வர - அலுவலகம் போகும் அவசரத்தில் - கையிருப்பில் இருக்கும் சிக்கன் மசாலா, மட்டன் மசாலா கலக்கி விந்தை சாம்பார் வைத்து - நாக்கிலும் சுவையிலும் செம அடி வாங்கிய நாட்களும் உண்டு. </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">அப்போதுதான் சமையலின் உங்கள் துணைவரை கொடுமைப்படுத்திய செயல்கள் ஒவ்வொன்றாக நினைவில் குதித்து நடனம் ஆடுகின்றன. அவரிடம் எட்டி வீசிய சாப்பாட்டுத் தட்டுகளும், கூரையில் பிளாச்சென சிதறிய இரசமும் உங்களைக் கேலியாகப் பார்த்து சிரிக்கின்றன.</span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">இப்போது துணைவரின் பணி மாற்றலுக்காக (டிரான்ஸ்பர்) நாயாக பேயாக அலைந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். அப்படிக் கிடைத்து விட்டால், அவர் பச்சைத் தண்ணீர் என்ன, கள்ளிப் பாலைத் தந்தாலும், அதை மலைத் தேனாக நினைத்துப் பருக வேண்டுமென ஏங்குகிறீர்கள்.</span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">ஆனால் இதுவரைக்கும் மாற்றல் கிடைக்கவில்லை. எப்படியோ உங்கள் நண்பர்கள் நடுவில் குப்பையான சமையலுக்குப் புகழ்பெற்றவர் ஆகி விட்டீர்கள்.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-6583793016239410565?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-24682508645801821132008-04-24T03:49:00.000-07:002008-04-24T03:51:45.210-07:00<div align="justify"><span style="color:#006600;"></span></div><p align="justify"><span style="color:#006600;">மின் கடிகாரம் காலை 8.00 மணியைத் தொடும் முன்பே அந்த வங்கி சுறுசுறுப்பையும் செயற்கைக் குளிரையும் காட்டியது. வேட்டி, கருப்புச் சட்டையுடன் புதிய மேலாளராகப் பொறுப்பேற்றிருந்த கபிலன் 52 வயதிலும் 25 வயது இளைஞனின் சுறுசுறுப்பைக் காட்டிக் கொண்டிந்தார்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">தமிழம் வங்கி, அந்த பகுதியில் அது புகழ்பெற்ற வங்கியாதலால், 18 வயது முதல் 81 வரை புதிதாகக் கணக்கு தொடங்க வரிசையாகக் காத்திருந்தனர். கபிலன் அவர்களுக்குக் குளிர்பானம் வரவழைத்துக் கொடுத்து, உடனுக்குடன் கணக்கு தொடங்க நடவடிக்கை எடுக்கும்படி ஆணையிட்டிருந்தார்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">திறந்த வயிறும் அழுக்குப் பிடித்து நாற்றமடிக்கும் 10 காசு நூல்துண்டுமாக அந்தப் பகுதியில் வெட்டியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பவன் கிச்சாமி. பேய், பெருச்சாளி என சொல்லி அந்தப் பகுதி மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைத்து வந்தான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">கிச்சாமிக்கு ஒருமுறை குலுக்கல் சீட்டில் (இது லாட்டரிச் சீட்டு புழக்கத்தில் இருந்தபோது நடந்த நிகழ்ச்சி) மூன்று கோடி ரூபாய் பரிசு விழுந்து தொலைத்து விட்டது. அவ்வளவு பெரிய்ய்ய்ய்ய பணத்தை என்ன செய்வது என உச்சிமுடியைப் பிய்த்துக் கொண்டான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">இதைக் கேள்விப்பட்ட எல்லா வங்கியாளர்களும் 'நான் முந்தி, நீ பிந்தி' என தத்தம் வங்கிகளில் பணத்தை வைக்க (டெபாசிட் செய்ய) கேட்டுக் கொண்டனர். ஆனால் புகழ்பெற்ற தமிழம் வங்கியில் பணத்தை வைக்க முடிவு செய்தான் கிச்சாமி. </span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">தமிழம் வங்கியிலிருந்து யாரும் சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்கவில்லையே என்ற எரிச்சல் மேலிட்டது அவனுக்கு. புகைச்சலை கொஞ்சம் அடக்கிக் கொண்டு தமிழத்துக்குள் நுழைந்தான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">கிச்சாமியை யாரும் 'வா எனவும் அழைக்கவில்லை; போ எனவும் சொல்லவில்லை. தாங்க முடியாத எரிச்சலில் மேலாளர் கபிலனைச் சந்தித்தான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"என்ன சார் நினைச்சிருக்கீங்க? நான் யாருன்னு தெரியுமா?" கிச்சாமி குதித்தான்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"தெரியாதே?! படங்கள்ல நடிச்சிருக்கீங்களா?" கபிலன் அமைதியாகக் கேட்டார்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"கிண்டல் ஆங்? லாட்டரில எனக்கு மூணு கோடி ரூபா விழுந்திருக்கு"</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"அய்யோ பாவம்"</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"என்ன கொய்யோ பாவம்? உங்க பேங்குலத்தான் டெபாசிட் பண்ணப் போறேன்"</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"தாராளமா பண்ணிக்கோங்க! அதுக்கான படிவம் நிரப்பித் தரணுமா?"</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"ஆப்ட்ரால் 100 ரூபா, 300 ரூபா டெபாசிட் பண்றவங்களுக்கு ராச மரியாதை கொடுக்கறீங்க?! ஆனா நான் கிட்டதட்ட ரெண்டு கோடி டெபாசிட் பண்ணப் போறேன். என்னைய கண்டுக்கவே இல்லை! என்ன விளையாடுறீங்களா?"சினத்தால் தலை கிறுகிறுத்துப் போய் குதித்தான் கிச்சாமி. அவனோடு சேர்ந்து அழுக்கு நூல்துண்டும் குதித்தது. கபிலனோ மிகவும் அடக்கமாகப் பதிலளித்தார்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"இங்க பாரு தம்பீ, இவங்க 100 ரூபா, 300 ரூபா டெபாசிட் பண்ண வந்திருக்கலாம். ஆனா இதெல்லாம் இவங்க நாள்பூரா கூலிவேலை செஞ்சு, உழைச்சு சம்பாதிச்ச பணம். அதுனாலத்தான் நான் உழைப்புக்கு மரியாதை கொடுத்துகிட்டு இருக்கேன்"</span></p><p align="justify"><span style="color:#006600;">"கலி முத்திப் போச்சு" கிச்சாமி புலம்பிக் கொண்டு வீடு போய்ச் சேர்ந்தான். </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-2468250864580182113?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-54226924805051881782008-04-24T03:45:00.000-07:002008-04-24T03:48:18.524-07:00<p align="justify"><span style="color:#663366;">புற நரகம் இந்த கதை நடந்த இடத்தை நான் சொல்லப் போவதில்லை. ஆனால் என்னென்ன நடந்தன என்பதை மட்டும் சொல்கிறேன்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">* புறம்போக்குப் பகுதி * வெட்டவெளிப் பகுதி * காட்டுப் பகுதி * பொதுக் கழிப்பறைப் பகுதி * குப்பைத் தொட்டிப் பகுதி - இவற்றுள் ஏதாவது ஓர் இடத்தில் இந்தக் கதை நடந்திருக்கலாம். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">அந்த இடத்தில் மொத்தம் 12 பேர் உட்கார்ந்திருந்தனர். அவர்களுள் அடியேனும் ஒருவன்.சற்று குண்டான ஆசாமி ஒருத்தன், நன்றாக குறட்டை விட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அரைகுறைத் தூக்கத்திலேயே எழுந்தான். போதைப் பாக்குப் பொட்டலத்தைப் பிரித்தான். கையில் வைத்து நன்றாக நசுக்கினான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">பெண்கள் பேன் பொறுக்குவது போல, சில துணுக்குகளை எடுத்து வெளியே போட்டான். மீண்டும் நசுக்கினான். தன் புனித உமிழ்நீரை வடித்து, அதை கொஞ்சம் ஈரமாக்கினான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">ஒரு குழல் மாத்திரை அளவுக்கு உருட்டி, தன் கடைவாய்ப் பல்லில் வைத்தான். சற்று நேரத்தில் ஆடுமாடு போல் சப்பு சப்பென்று அசை போட்டான். அதில் சில புனித உமிழ்நீர்த் துளிகள் எதிரே அமர்ந்திருந்த மனிதப் பூச்சிகள் மீது தெறித்தன. அதற்கு அவன் என்ன செய்வான் பாவம்? உமிழ்நீரைக் கேட்க வேண்டிய கேள்வி. </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">நன்றாக போதை ஏறும் வரை, பாக்குச் சாறை சப்பியவன், தான் அமர்திருக்கும் இடத்திலேயே குனிந்து, பளிச்சென துப்பினான். அடுத்து ஒல்லியான ஒரு நபர். அச் அச் அச் என நாலைந்து முறை தும்மினான். தன் திரு மூக்கில் சுரந்த சளியை பிளாச் சென பிடித்து, சுண்டி வீசினான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">மேலும் மேலும் அவனுக்கு சளிகள் சுரந்து கொண்டே இருக்க, ஆவேசத்தில் மூக்கின் இடது துவாரத்தை அடைத்து விட்டு, "பூப்" என சீந்தினான் பாருங்கள். அங்கு அமர்ந்திருந்த எல்லா மானிடர்களின் மீதும் திருப்பொழிவு நடந்தது.</span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">மேலும் வெற்றிலைச் சாறை ஈஸ்ட்மென் கலரில் துப்பிய வேட்டிக்காரர். பஜ்ஜி சாப்பிட்டுவிட்டு, எண்ணெய் தேய்த்த தாளை சுருட்டி வீசிய பெரியவர்; செல்பேசியில் வானொலிப் பாடலை அலறவிட்டு, எல்லோருக்கும் இலவச தலைவலி கொடுத்த மாணவன்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">அந்த இடத்தின் சுவரைப் பார்த்தால், '"சேகருக்கும் லதாவுக்கும் காதல்" மற்றும் "இந்த நடிகன் ஒரு புறம்போக்கு" "அந்த நடிகன் ............. மகன்" முதலிய குழாயடிச் சண்டைகளில் பயன்படுத்தும் செம்மொழிச் சொற்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.</span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">இப்படி ஆளாளுக்கு தங்களால் முடிந்தளவுக்கு அந்த இடத்துக்கு ஏதாவது ஒரு சேவை செய்து கொண்டிருந்தனர். கடைசியாக ஒரு பெண்மணி. இவளைப் பற்றி சொல்லவில்லை எனில், நான் பிறந்ததற்கு பொருளே இல்லை. </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">வயது 35 இருக்கும். தன் நாக்கைத் தவிர உடல் எல்லா பகுதிகளிலும் அணிகலன்களைப் பூட்டி, ஏறக்குறைய சுசீந்திரம் தேர் போல தோன்றினாள். இடது கையில் 2-3 வயது குழந்தை. ஆணா பெண்ணா என தெரியவில்லை. வலது கையில் மினரல் வாட்டர் பாட்டில் வைத்திருந்தாள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">இந்தப் பாட்டில் த்ரீஇன்ஒன் பணிகளைச் செய்யப் போகிறது.தன் பையிலிருந்து ஒரு பொட்டலத்தைப் பிரித்து, தோசையை சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டாள். அவ்வப்போது, மினரல் வாட்டர் குடித்தாள். அடுத்து, சாப்பிட்ட தாளையும் இலையையும் கசக்கி சுருட்டி அதே இடத்திலேயே போட்டாள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">அடுத்து, தன் எச்சில் வாயையும் கையையும் அதே மினரல் வாட்டராலேயே கழுவினாள். தன் முகத்தையும் அதே தண்ணீராலே கழுவிவிட்டு, கண்ணாடியில் முகம் பார்த்தாள். கடைசியாக அவள் செய்ததுதான், கின்னசில் இடம்பெற வேண்டியது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">அந்தக் குழந்தை எதற்கோ அழ, புரிந்துகொண்டு, அந்த இடத்தின் ஓரத்தில் ஒதுக்கி, ஒண்ணுக்கு நிற்க வைத்தாள். முடிந்தவுடன் நனைந்த அதன் ஜட்டியை, அந்த மினரல் தண்ணீரால் அதே இடத்தில் அலசினாள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">சரி, இப்போது இந்த கதை நடந்த இடத்தை நீங்கள் கண்டுபிடித்து விட்டீர்களா? </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">சரி நானே சொல்கிறேன். </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">சென்னை - புறநகர் மின்தொடர் வண்டியிலுள்ள ஒரு பெட்டியில்தான் இந்த நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. </span></p><p align="justify"><span style="color:#663366;">"இன்னும் 10 ஆண்டுகளில் இந்தியா வல்லரசு ஆகப் போகிறது" என நம் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் - கனவு கண்டு தூக்கத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-5422692480505188178?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-29976992673828485592008-04-24T03:36:00.000-07:002008-04-24T03:41:09.382-07:00<div align="justify"><span style="color:#33cc00;"></span></div><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">நானும் 3000 பேரும் இன்னும் 12 நாட்களுக்குள் ஓர் புதுமை நடக்கப் போகிறது. பூமியில் இறந்து போன புகழ்பெற்ற மாமனிதர்கள் எல்லோரும் உயிருடன் வரப் போகிறார்கள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">புத்தர், காந்தி, மகாவீரர், நேதாஜி, ஐன்ஸ்டீன், அன்னை தெரசா, அம்தேத்கார், அண்ணா, காமராஜர், எம்ஜிஆர், சிவாஜி, சத்யஜித்ரே, சாக்ரடீஸ், நெப்போலியன் முதலிய புகழ்பெற்றோர் உங்கள் முன் நேருக்கு நேராக நடமாடப் போகிறார்கள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">என் பெயர் அறிகேசி. அறிவியல் ஆர்வத்தால் வைத்துக் கொண்ட புனைபெயர். என் மீது, உலக வல்லரசுகளில் ஒன்று கொலைக் குற்றம் சுமத்தியது. அதன் அடிவருடி நாடுகள் அதற்கு தாளம் போட்டன. காரணம் இதுதான். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">மனிதனின் தலையையும், கொரில்லாவின் உடலையும் இணைத்து, புதிய வகை குரங்கு மனிதர்களை உருவாக்க எண்ணியது அந்த வல்லரசு. அன்றைய கருப்பு மனிதர்களுக்கு மாற்றாக இந்த குரங்கு மனிதர்களை அடிமைகளாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென திட்டம் தீட்டியிருந்தது.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">நான் மட்டும் இந்த திட்டத்துக்கு எதிர்புபுக் குரல் கொடுத்தேன். இது இயற்கைக்கு எதிரான திட்டம் என கூச்சலிட்டேன். நாலைந்து பேர் என்னை கோழி போல அமுக்கி, மயக்க ஊசி போட்டனர். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">மின் நாற்காலியோ, தூக்குத் தண்டனையோ கிடைத்திருந்தால் மகிழ்ந்திருப்பேன். ஆனால் என்னை கோள் விட்டு கோள் கடத்தி விட்டார்கள். இந்த புதிய கோளுக்கு ஞாயிறு என பெயர் சூட்டினேன். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">இதுவும் பூமியைப் போல் உயிர்வளியைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், நம் நிலவின் பரப்புக்கு இருந்தது.இங்குள்ள மரம் செடிகள் சிவப்பு வண்ணங்களில் இருந்தன. கடல்கள், ஏரிகள், ஆறுகள் மஞ்சள் வண்ணத்தில் ஒளிவீசின. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">பறவைகளும், நீர்வாழிகளும் வாழ்ந்தன. ஆனால் தரையில் விலங்குகளோ, பூச்சிகளோ, மனிதர்களோ வாழவில்லை. அந்த ஞாயிறு பந்தில் நான் மட்டுமே தனிமையில் இருந்தேன். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">என்னைக் கடத்திய புண்ணியவான்கள் ஒரு நல்லது செய்திருந்தார்கள். பூமியில் வெளிவந்த எல்லா திரைப்படங்களின் ஒளிவட்டுகளும், புகழ்பெற்ற தலைவர்களின் ஒளிப்படங்களும், ஒலித்தட்டுகளும், வரலாற்று காலத்து அறிஞர்களின் நூல்களும் உள்ளடக்கிய மின்னல் கணினியை (சூப்பர் கம்பியூட்டர்) என்னோடு அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">அதுபோல மரபியல், மின்னணுவியல், நுண்ணுயிரியல் ஆய்வுக்குத் தேவைப்படும் கருவிகளும் என்னோடு இருந்தன. உணவுக்கு சத்துப் பானங்களும், சத்து மாத்திரைகளும் 200 ஆண்டுகளுக்குத் தேவையான அளவில் இருந்தன. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">ஞாயிறிலுள்ள பறவைகள் என்னோடு நன்றாகப் பழகிவிட்டன. சுவையான பழங்களை எனக்குப் பறித்துத் தந்தன. அன்புக்கு மொழி தேவையா என்ன? அங்குள்ள மஞ்சள் நிற தண்ணீரும் குடிக்க சுவையாகவே இருந்தது. அதில் ஒரு பறவை நம்மூர் யானையைப் போல் இருந்தது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">தும்பிக்கை மட்டும் இல்லாமல், இரண்டு இறகுகளோடு வாழ்ந்தன. அதற்கு 'யாழி' என பெயர் சூட்டினேன். நான் யாழியின் மேல் அமர்ந்து கொள்ள, அது பறந்து சென்று, ஞாயிறின் எல்லா இடங்களையும் சுற்றிக் காட்டியது. முதலில் தனிமை எனக்கு இன்பமாகவே இருந்தது. ஆனால் 4-5 ஆண்டுகளில் வாழ்க்கை எனக்கு அலுக்கத் தொடங்கியது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு திட்டம் தோன்றியது. அதனை செயல்படுத்த மூளையைக் கசக்கிப் பிழிந்தேன். அதுபோல் புத்தர், சாக்ரடீஸ், ஐன்ஸ்டீன், முதலிய அறிஞர்களின் சிந்தனை மொழிகளை கணினியில் ஓடவிட்டு, அவர்களின் குணம், ஆளுமை, கோட்பாடுகள் இவற்றின் அடிப்படையில் அவர்களின் மரபணுவை (டிஎன்ஏ) அந்த மென்பொருள் துணையால் செயற்கையாக உருவாக்கினேன்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">புத்தருக்கும் சாக்ரடீசுக்கும் உருவங்கள் இல்லாததால், ஏறக்குறைய 75 விழுகாடு மட்டுமே துல்லியமாக அமைந்திருந்தது.அடுத்து, காந்தி, நேதாஜி, ஆபிரகாம் லிங்கன், அம்பேத்கார், விவேகானந்தர், அன்னை தெரசா, ஓசோ, பெரியார், காமராஜர் முதலிய அன்புப் புரட்சியாளர்களின் சிந்தனைகளுடன் அவர்களின் ஒளிப்படங்களையும் இணைக்க, ஏறக்குறைய 90 விழுக்காடு துல்லியத்தில் அவர்களைப் போன்ற மரபணுக்கள் தோன்றின.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">திரைப்பட ஒளிவட்டுகளை ஒளிக் கணினியில் ஓடவிட்டு, புகழ்பெற்ற திரைப்பட நடிகர்களுக்கு உயிரூட்ட முயற்சிகளை மேற்கொண்டேன். தியாகராய பாகவதர், பியூ சின்னப்பா, கலைவாணர், டிஏ மதுரம், சார்லி சாப்ளின், சத்யஜித்ரே முதலிய திரைப்பட நடிகர்களின் அசையும் உருவங்கள் மற்றும் பாவங்களைப் படித்து, 95 விழுக்காடு துல்லியமான மரபணுக்கள் உருவாகின. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">எம்ஜிஆர், சிவாஜி போன்றோருக்கு வண்ணத் திரைப்படங்கள் அமைந்திருந்ததால், 97 விழுக்காடு துல்லியத்தில் மரபணுக்கள் உருவாகின. முப்பரிமாண (3டி) திரைப்படங்களில் நடித்தவர்களுக்கோ, 99 விழுக்காடு துல்லியத்தில் மரபணுக்கள் வெளிப்பட்டன.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">இவ்வாறு மின்னல் கணினியில் உருவாக்கி ஆக்கி வைத்திருந்த 3000 தேர்ந்தெடுத்த பெருமக்களின் மரபணுக்களை வைத்து, அவர்களுக்கு உயிர் கொடுத்து, செயற்கை முறையில் பிறக்க வைத்தேன். மேலும் 21 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட சாதனையாளர் எல்லோருக்கும் 21 அகவை ஆகி விட்டது.அவர்கள் பூமியில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றியும், தற்போதைய புதிய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கோ 120 அகவை ஆகி விட்டது. </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">இந்த பருவத்திலும் கடுமையான ஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்தேன். சுழிப் பெயர்ச்சி மூலம், பயணம் தொடங்கிய அதே நொடியில், நினைத்த இடத்தை அடையும் ஒளிவண்டியையும் உருவாக்கி விட்டேன். ஒரு முக்கிய நாளில், நான் உருவாக்கிய 3000 தலைவர்களுடனும் பூமிக்கு வந்தேன். மறுபிறவி எடுத்த தலைவர்களைக் கண்டதும், மக்கள் மகிழ்ச்சியில் கொண்டாடினார்கள். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">காந்திக்கு இந்தியப் பிரதமர் பதவி தேடி வந்தது. காமராசருக்கு குடியரசர் பதவியும்; அம்பேத்காருக்கு ஆளுநர் பதவியும்; நேதாசிக்கு பாதுகாப்பு அமைச்சர் பதவியும் தேடி வந்தன.ஆபிரகாம் லிங்கன், அன்னை தெரசா, நெல்சன் மண்டேலா, சாக்ரடீஸ், புத்தர், விவேகானந்தர், ஐன்ஸ்டீன், பெரியார் எல்லோருக்கும் மாபெரும் வரவேற்பு.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">தியாகராச பாகவதர், பியூ சின்னப்பா, என்எஸ் கிருஷ்ணன், எம்ஜிஆர், சிவாஜி, எம்ஆர் ராதா எல்லோருக்கும் மீண்டும் திரைப்பட வாய்ப்புகள் குவிந்தன. புதிய தலைமுறையினர், நான் உயிர் கொடுத்த எல்லோரையும் மீண்டும் புகழின் சிகரத்தில் வைத்தனர். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">இனி நான் மட்டும் தனியாக ஞாயிறுக்கு திரும்ப வேண்டுமென சலிப்பாக எண்ணிக் கொண்டேன். நான் புறப்படும் நாள் வந்தது. ஒளிவண்டியில் அமர்ந்தேன். இயக்கத் தொடங்கும் முன், பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன். நான் புத்துயிர் பெற்ற எல்லா தலைவர்களும் அமர்ந்திருந்தனர்.</span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">"பூமியில ஏற்கெனவே புகழோட வாழ்ந்து வாழ்ந்து எங்களுக்கு சலிச்சுப் போச்சு. ஒரு சராசரி குடிமகனா ஞாயிறுல வாழ விரும்புறோம். தயவுசெஞ்சு எங்களைத் தடுக்காதீங்க" எல்லோரும் என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டனர். </span></p><p align="justify"><span style="color:#33cc00;">இப்போது நானும் 3000 புகழ்பெற்றவர்களும் - பூமியிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட அரிசி கோதுமை முதலிய தானியங்களை ஞாயிறின் நீலவண்ண மண்ணில் விதைத்து, உழவுத் தொழில் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-2997699267382848559?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-67907925484334456602008-04-23T22:21:00.000-07:002008-04-23T22:22:19.206-07:00<p>தவிட்டு நிறத் தாளில் அச்சிடப்பட்டிருந்த அந்த துண்டு விளம்பரம் 'ரம்பம் ரமணனின்' கண்களில் பட்டு தொலைத்தது. அதைப் படித்தவுடன் அவரின் இரு கண்களும் சோடியம் விளக்கு போல் மின்னின. "உங்கள் மனைவி எப்போதும் நச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறாளா? உங்களை அடிக்கிறாளா? உதைக்கிறாளா? திட்டுகிறாளா? நாங்கள் தயாரித்திருக்கும் 24 கேரட் வசீகர தங்க மோதிரத்தை விரலில் அணிந்து கொள்ளுங்கள். இதனால் உங்கள் மனைவி நாள்தோறும் காலையில் எழுந்தவுடன் உங்கள் காலைத் தொட்டு கும்பிடுவாள். நீங்கள் ஆணையிட்டால், உங்கள் கால்களைப் பிடித்து விடுவாள். எருமை மாட்டைக் குளிப்பாட்டுவது போல் உங்கள் முதுகைத் தேய்த்துக் குளிப்பாட்டுவாள்.உங்கள் ஆசை மனைவி நீங்கள் கூப்பிட்ட இடத்துக்கு எல்லாம் நன்றியுள்ள நாய்போல் குரைக்காமல், கடிக்காமல் வாலை ஆட்டிக் கொண்டே வருவாள்.இந்த வசீகர தங்க மோதிரத்தை உங்களுக்கு இலவசமாக அனுப்பிக் கொடுக்க எங்கள் தேவதையான குட்டிச் சாத்தான் கட்டளை இட்டுள்ளது. இருந்தாலும் குட்டிச் சாத்தனைத் திருப்திப்படுத்த பூசை வைக்க வேண்டுமல்லவா? அந்த பூசை படையல் செலவுக்காக வெறும் 10 ஆயிரம் ரூபாய் மட்டும் அனுப்பி வையுங்கள். மோதிரத்துக்காக நயா பைசா வேண்டாம். 24 கேரட் வசீகர மோதிரம் முற்றிலும் இலவசம். டிடி அல்லது மணியார்டர் அனுப்ப வேண்டிய முகவரிசோனாடு சோத்தான் குருமடம், பெட்டி எண் : 000 000, கயா"ஆகா ஓகோ, துண்டு விளம்பரத்தைக் கண்டவுடன் துள்ளிக் குதித்தார் ரம்பம் ரமணன். "என் பொண்டாட்டியோட கொட்டத்தை அடக்குறதுக்கு வழி பிறந்திடுச்சி"ஆதம்பாக்கம் முதல் கல்பாக்கம் வரை - தனக்கு தெரிந்த நண்பர்களிடம் பல்லிளித்து, சிபாரிசுக்கு ஆள்பிடித்து, வட்டிக்காரர்களிடம் 10 ஆயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கி, விளம்பர முகவரிக்கு பணத்தை அனுப்பி வைத்தார் ரம்பம் ரமணன். மூன்று நாளிலேயே பொட்டலம் வந்துவிட்டது. பொட்டலச் செலவுக்காக அஞ்சல் நிலையம் 30 ரூபாய் தனியாக கறந்து விட்டது. பொட்டலத்தை ஆவல் கூச்சலிட பிரித்தார் ரமணன். அட்டகாசம் போங்கள். 24 கேரட்டில் மஞ்சள் நிறத்தில் மாற்று குறையாத பிளாஸ்டிக் மோதிரம். ரம்பம் ரமணனின் முகம் போன போக்கைக் காண எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும் தாங்காது. சரி இந்த பிளாஸ்டிக் மோதிரத்திலாவது குட்டிச் சாத்தானின் வசீகர சக்தி இறங்கியிருக்கலாம் என்ற நப்பாசையில் விரலில் அணிந்து கொண்டார் ரமணன்.தற்போது கிடைத்திருக்கும் தகவல் :பூசை வைத்து குட்டிச் சாத்தானின் அருள்பெற்ற இந்த வசீகர மோதிரம் ரம்பத்தின் மனைவியை வசீகரித்ததோ என்னவோ தெரியாது. ஆனால் கடன் கொடுத்த வட்டிக்காரர்களை வசீகரித்து விட்டது.வீட்டைச் சுற்றிலும் கந்து வட்டிக்காரர்களின் கூட்டமும் செந்தமிழில் அன்பு மிரட்டலும் நாள்தோறும் அதிகமாகிக் கொண்டே வருகின்றன.இதனால் ரம்பம் ரமணனின் மனைவி, கடாய் கற்பகம் தன் கணவரின் கால்களைப் பிடித்து விடாமல் இருந்தாலும், தன் மணவாளனின் திருக் கால்களை உடைக்காமல் விட்டிருப்பது புண்ணியம்.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-6790792548433445660?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-776879910101203148.post-6733719968547711992008-04-23T22:05:00.000-07:002008-04-23T22:11:17.934-07:00<p align="justify">எனக்கு 30 வயது. இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை. என் கல்லூரித் தோழி கீதாவுக்கு இன்று திருமணம். இதில் என்ன புதுமை? எல்லோருக்கும் நடப்பதுதானே - என நீங்கள் முணுமுணுக்கலாம். </p><p align="justify">ஆனால் இந்த திருமணத்தில் நம்பமுடியாத நிகழ்ச்சி ஒன்று நடக்கப் போகிறது என்பதை, நானோ நீங்களோ எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. வழக்கம் போலத்தான். இறந்து போன வடமொழியில் மந்திரங்கள் முழங்கப்பட்டன. </p><p align="justify">மாப்பிள்ளை திலகன், என் தோழிக்குத் தாலி கட்டினான்.திருமணம் முடிந்து, விருந்து தொடங்கியது. பந்தியில் மாப்பிள்ளையும் பெண்ணும் அருகருகே அமர, அவர்களுக்கு எதிரில் நான் அமர்ந்திருந்தேன். </p><p align="justify">பம்பரமாகச் சுழன்று வேலை பார்த்ததால் கடுமையான களைப்பு வேறு. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த என்னை மஞ்சள் புகை வந்து மூடியது போல் இருந்தது. களைப்பில் சற்று கண்ணயர்ந்து உறங்கி விட்டது போலும் இருந்தது. </p><p align="justify">மிஞ்சிப் போனால் 2-3 நிமிடங்கள் தூங்கியிருப்பேன். திடீரென விழிப்பு ஏற்பட்டது. களைப்பு அறவே நீங்கிய உணர்ச்சி; ஏதோ 12 மணி நேரம் தூங்கி எழுந்தது போல் ஒரு புத்துணர்வு. எதிரில் அமர்ந்திருந்த மணமக்களைப் பார்த்தேன். என்ன கொடுமை இது? </p><p align="justify">கீதா - திலகனுக்குப் பதிலாக வேறு மணமக்கள் என் எதிரில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். பக்கத்தில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களைக் கவனித்தேன். எனக்கு தெரிந்த முகம் எதுவுமே இல்லை. உணவு வகைகளும் முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன.</p><p align="justify">திருமண மண்டபம் கூட அதே மண்டபம்தான். ஆனால் இப்போது பழைய கட்டடம் போல் தோன்றியது.எனக்கு என்ன ஆயிற்று? கனவு காண்கிறேனா? கிள்ளிப் பார்த்தேன் - நனவுதான். அல்லது என் தோழி கீதாவுக்குத் திருமணம் நடந்தது போல் கண்டது கனவா? குழப்பம் - குழப்பங்கள். யாரிடம் என்ன கேட்பது?</p><p align="justify">அப்போதுதான் கவனித்தேன். கீதா போல் ஒரு 52 வயது பெண்மணி. அவளின் பக்கத்தில் திலகனின் தோற்றத்தில் நடுத்தர வயது மனிதர்.</p><p align="justify">"இவங்க ரெண்டு பேரும் யாரு?" பக்கத்தில் நின்றவரிடம் கேட்டேன். </p><p align="justify">"தெரியாதா சார்? இவங்கதான் பொண்ணோட அப்பாவும் அம்மாவும்" அந்த பெண்மணியை நெருங்கினேன்.</p><p align="justify">"மேடம், நீங்க யாரு? உங்க பேரு என்ன? என் தோழி கீதாவுக்கு இன்னைக்கு கல்யாணம். நான் தூக்கக் கலக்கத்துல மண்டபம் மாறி வந்துட்டேன்னு நினைக்கிறேன் - மன்னிச்சுக்கங்க" என முனகினேன். அந்த அம்மாள் என்னை வியப்புடன் பார்த்தாள். </p><p align="justify">"என்ன பாபு? அதுக்குள்ளே மறந்துட்டியா? என் பேருதான் கீதா. நாம ஒரே காலேஜ்லத்தானே படிச்சோம்?! 30 வருசத்துக்கு முந்தி என் கல்யாணத்துக்குக் கூட வந்திருந்தே"நான் மீண்டும் திருதிருவென விழித்துக் கொண்டிருந்தேன். திலகன் தொடர்ந்தார்.</p><p align="justify">"கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுடீ. சாரு ஏதோ குழப்பத்துல இருக்காரு" என்றார்.</p><p align="justify">"இப்ப நடக்குறது யாரோட கல்யாணம்?" கேட்டேன்.</p><p align="justify">"என் பொண்ணுப்பா. இதையும் மறந்துட்டீயா? என் பொண்ணுக்கு நீதானே ஓவியான்னு பேரு வச்சே?!" என்றாள். </p><p align="justify">என் வாழ்க்கையில் எல்லாமே மறந்து போய் விட்டதாக, நான் நிறைய குழப்பத்தில் இருப்பதாக... இருவருக்குமே தெளிவாக்கினேன். </p><p align="justify">என் பெயர் பாபு என்றும், திருமணமாகி மனைவியும் ஒரு மகளும் இருப்பதாகவும் - சொல்லி, என் வீட்டில் என்னை ஒப்படைத்தாள் கீதா. என் குழப்பத்தைப் பற்றி மனைவியிடம் தெளிவாக்கினாள். </p><p align="justify">திருமணமாகாத எனக்கு மனைவியும் மகளுமா? மனைவியின் முகத்தை வியப்புடன் பார்த்தேன். அவளுக்கு 51 வயது இருக்கும். </p><p align="justify">ஓர் இளம்பெண், அங்கு தோன்றினாள். மகள் என்று அறிமுகப்படுத்தினர். அவளையும் வியப்புடன் பார்த்தேன். தனிமையில் அமர்ந்து எண்ணங்களை ஓட விட்டேன். </p><p align="justify">என் வாழ்வில் 30 ஆண்டுகள் காணாமல் போய் விட்டன. வீட்டில் தொங்கிய நாள்காட்டி, 30 ஆண்டுகளைத் தாண்டிய ஒரு நாளைக் காட்டியது. இதற்கு என்ன காரணம்? இயற்பியல் வல்லுநர் ஒருவரைச் சந்தித்தேன். </p><p align="justify">"சார், நீங்க 'காலக்குழி'யில மாட்டிக்கிட்டீங்க. பிரபஞ்சத்துல முடிச்சு முடிச்சா ஒருசில இடங்கள்ல காலக்குழி தோன்ற வாய்ப்பு இருக்கு. கீதா கல்யாணத்துல உங்களை மஞ்சள் புகை மூடிச்சே. அதுதான் காலக்குழியோட கற்பனைத் தோற்றம்" என விளக்கினார் வல்லுநர்.</p><p align="justify">"அதுசரீ, காலக்குழியில மாட்டுனவங்க, மற்றவங்க பார்வைக்கு... அதாவது உலகத்தோட பார்வைக்கு காணாமப் போயிடுவாங்களே" என் அய்யத்தை எழுப்பினேன். </p><p align="justify">"அது உண்மைதான். ஆனா உங்க வாழ்க்கையில இது தலைகீழா நடந்திருக்கு. மற்றவங்க புறப் பார்வைல இருந்து நீங்க காணாமப் போகலை. ஆனா, உங்க அகப் பார்வைல 30 வருசம் காணாமப் போயிட்டீங்க" வல்லுநர் தெளிவாக்கியதும் என் குழப்பங்கள் அகன்றன.</p><p align="justify">நான் காணாமல் போன 30 ஆண்டுகளிலும் நானும் திருமணம் முடித்து, குழந்தை பெற்று, அவளை நன்றாகப் படிக்க வைத்து, சொந்த வீடு கட்டி... எல்லாக் கடமைகளையும் சரிவரச் செய்திருக்கிறேன். </p><p align="justify">ஆனால் எனக்குள் நானோ காணாமல் போய் விட்டிருக்கிறேன். இந்த 30 ஆண்டுகளில் என் பெற்றோர்கள் இறந்து விட்டிருந்தனர். என் தம்பி தங்கை நண்பர்கள் எல்லோருமே வயதாகி விட்டிருந்தனர். </p><p align="justify">இப்போதுதான் எனக்கு, திருமண வீட்டிலிருந்து வந்தது முதல் இதுவரை நான் கண்ணாடியே பார்க்க வில்லை என்பது நினைவுக்கு வந்தது. </p><p align="justify">நிச்சயமாக நானும் வயதாகி இருப்பேன். எனக்கு 60 வயது இருக்கும். ஆண்டுகளையும் இளமையையும் தொலைத்து நிற்கும் நான் ஆளுயர கண்ணாடியில் என்னை ஆவலுடன் பார்த்தேன். </p><p align="justify">- இது நானா?- நன்றாக உற்றுப் பார்த்தேன்.</p><p align="justify">- முகத்தையும் உடலையும் பார்க்கப் பார்க்க... - மாபெரும் அதிர்ச்சி.</p><p align="justify">- அதே 30 வயது இளைஞனாகவே துளிக்கூட மாறாமல் தோன்றினேன். </p><p align="justify">- உண்மையில் காணாமல் போனது எது?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/776879910101203148-673371996854771199?l=olerzor.blogspot.com' alt='' /></div>உயிர்நேயம்http://www.blogger.com/profile/12275716879257105578noreply@blogger.com0